Το ηλεκτρονικό περιοδικό Human mag υποδέχεται στη στήλη συνεντεύξεις τη συγγραφέα Κωνσταντίνα Μόσχου.

Η Κωνσταντίνα Μόσχου γεννήθηκε στην Αθήνα. Εργάστηκε στον έντυπο καθημερινό και περιοδικό Τύπο, ενώ από το 2008 ασχολείται με τη συγγραφή, συμμετέχοντας παράλληλα σε πολιτιστικές δράσεις για το βιβλίο.

 Έργα της που έχουν εκδοθεί  είναι τα μυθιστορήματα Ο θησαυρός του Ποσειδώνα (2008), Η πόλη της Υδράηρας (2012), Όσο υπάρχει Ανατολή (2014), Λέμον πάι (2018) και Σταχτόνερο (2019), τα διηγήματα Τα καλά παιδιά κοιμούνται νωρίς (στο συλλογικό έργο Ο τόπος πρόδωσε τον ένοχο [2014]), Memories (στο Θρύλοι του σύμπαντος IV [2015]), και, με συν-συγγραφέα τη Γεωργία Παπαλυμπέρη, τα μυθιστορήματα Αγάπησα τον δολοφόνο μου (2011) και Όλα για τη ζωή μου (2013).

ΤΟ »ΣΤΑΧΤΟΝΕΡΟ», ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ BELL.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ

HUMAN MAG

Ένας από τους σημαντικότερους αμερικανούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, ο Γουίλιαμ Φώκνερ, έλεγε πως «για να γίνει κανείς συγγραφέας χρειάζεται 99% ταλέντο, 99% πειθαρχία και 99% δουλειά». Συμφωνείτε;

Προφανώς απαιτούνται όλα τα παραπάνω, με κάποιες διαφορές στην ποσόστωση, ανάλογα με το άτομο και την ιδιοσυγκρασία του. Το ταλέντο σίγουρα χάνεται όταν ο συγγραφέας δεν εργάζεται σκληρά, ενώ θα πρόσθετα και τις συγκυρίες. Τα μεγαλύτερα έργα έχουν χαθεί μέσα σε δαιδάλους σκέψεων, γιατί δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να αποτυπωθούν στο χαρτί.

Αν σας έλεγα να καλέσετε έναν συγγραφέα σε δείπνο, ποιον θα διαλέγατε και γιατί; 

Είναι δύσκολη ερώτηση αυτή, σαν να ρίχνεις ένα παιδί μέσα σε μια μπανιέρα με καραμέλες. Εάν θα επέλεγα κάποιον από τους κλασικούς που λατρεύω, θα ήταν ουτοπικό, αφού μόνο ως απλή ακροάτρια και θαυμάστρια θα μπορούσα να υπάρξω μαζί τους. Θα προτιμούσα οπωσδήποτε μια γυναίκα, για τον λόγο ότι οι γυναίκες συγγραφείς αντιμετωπίζονται σεξιστικά από τους διανοούμενους της εκάστοτε εποχής, ως μη δυνάμενες να γράψουν κάτι άλλο πέρα από ροζ λογοτεχνία. Ίσως δείπνο με την Ντόρις Λέσινγκ εάν ζούσε. Ή και μια Ελληνίδα για να την καταλαβαίνω απόλυτα, δείπνο με την Κική Δημουλά που θαυμάζω απεριόριστα.

Αγαπημένος σας ήρωας από την πραγματική ζωή;

Αγαπημένος ήρωας είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, εκείνος που καταφέρνει παρά τις δύσκολες συνθήκες να επιβιώσει. Εκείνος που δεν το βάζει ποτέ κάτω, ξέρει να ελπίζει και να πράττει.

Τί σας κάνει ευτυχισμένη;

Η ευτυχία είναι άμμος στις παλάμες μας. Αυτό που μπορεί να δίνει χαρά σήμερα, αύριο μπορεί να μην έχει την ίδια επίδραση πάνω σου. Προσωπικά, μου δίνει πληρότητα και άρα είναι ένα κομμάτι της ευτυχίας που μου αναλογεί, η απλότητα της στιγμής, το γνήσιο και όχι το δήθεν. Το πλησίασμα ενός αγαπημένου προσώπου, η συζήτηση μαζί του, αυτό και τίποτε άλλο.

Τί φοβάστε;

Φοβάμαι να μην έχω να κάνω τίποτα. Δεν γίνεται να περνά ο χρόνος έτσι, χωρίς τίποτε δημιουργικό. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι η αργία, η τεμπελιά, ο μηδενισμός, η αρρώστια, ο θάνατος.

Τι συγγραφικά σχέδια/πλάνα, έχετε για το μέλλον;

Το τελευταίο διάστημα επιτέλους ωρίμασα, και αποφάσισα πως θα δουλεύω μία ιδέα κάθε φορά. Στόχος μου είναι να τελειώσω ένα καινούργιο ιστορικό μυθιστόρημα μυστηρίου μέσα στο επόμενο τρίμηνο, ενώ ελπίζω να εκδοθεί σύντομα και η νέα περιπέτεια του απρόβλεπτου ντετέκτιβ Στάθη Παντελιά, γνωστού από το πρώτο βιβλίο «Λέμον Πάι».

Υπάρχει συγκεκριμένη ώρα της ημέρας που γράφετε;

Συνήθως είναι τις πρωινές ώρες ή αργά το βράδυ, όταν δεν κυκλοφορεί κανένας τριγύρω. Δεν γίνεται και να μιλάς και να απαντάς στο τηλέφωνο ή στο φέις μπουκ. Κάτι πρέπει να διώξεις.

Όταν γράφετε ακούτε μουσική ή θέλετε απόλυτη ησυχία;

Απορώ με τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Συνήθως βυθίζομαι σε αυτό που κάνω, με αποσπά 100%. Χρειάζομαι λοιπόν την ησυχία, για να μπορώ να πλάσω την ψευδαίσθηση ενός κόσμου που πρέπει να ζωντανέψει στο χαρτί. Μια μουσική, μια μυρωδιά, ένα εξωτερικό ερέθισμα, μπορούν να σε πετάξουν έξω από το κλίμα.

Αγαπημένος ήρωας/ηρωίδα των βιβλίων σας και γιατί;

Αγαπημένοι ήρωες υπάρχουν πολλοί. Παρ’ όλα αυτά, θα ξεχωρίσω τον ήρωα που δούλεψα περισσότερο, αφού είναι σειρά βιβλίων, και είναι αυτός που ανέφερα παραπάνω, εκείνος ο απρόβλεπτος, παλιάς κοπής και ανθρώπινος ντετέκτιβ.

Πώς και πότε ξεκινήσατε τη συγγραφή;

Ξεκίνησα να γράφω από πολύ μικρή, σχεδιάζοντας κόμικ για φίλους και ποίηση για τον εαυτό μου. Πιο σοβαρά ασχολήθηκα όταν σταμάτησα τη δημοσιογραφική μου καριέρα και αναζητούσα οπωσδήποτε μια διέξοδο στο γράψιμο. Το πρώτο μου βιβλίο ήταν μια παιδική περιπέτεια, με τίτλο «Ο θησαυρός του Ποσειδώνα», το 2008. Δύσκολη εποχή για το βιβλίο στα πρώτα μου βήματα – είναι η συγκυρίες που λέγαμε προηγουμένως.

Τι δεν θα ξανακάνατε πλέον;

Για πολλά πράγματα έχω μετανιώσει, αλλά χαίρομαι που τα έκανα, γιατί αλλιώς θα είχα μείνει με την απορία «τι θα γινόταν εάν…» Δεν ξέρω τι δεν θα επαναλάμβανα, μάλλον γιατί ξεχνώ εύκολα όταν γυρνώ σελίδα. Ναι, είναι ωραίο τελικά να ξεκινάς με λευκή σελίδα και να έχεις πια την ώριμη σκέψη από όσα κέρδισες στις προηγούμενες.

Τί αλλάξατε το τελευταίο τρίμηνο;

Νομίζω ότι δεν άλλαξα τίποτε, ούτε καν το κούρεμά μου. Τώρα θα με χαρακτηρίσετε συντηρητική, αλλά δεν είμαι. Απλώς είμαι ευχαριστημένη με όσα έχω. Είμαι ολιγαρκής, και ικανή να πεθάνω από τη δίψα, εάν δεν το σκεφτείτε από μόνοι σας να μου προσφέρετε νερό.

Αγαπημένη σας βόλτα;

Αγαπημένος περίπατος είναι πάντα δίπλα στη θάλασσα. Μονάχα να τη βλέπω, να την ακούω, υπάρχει πιο ωραία αίσθηση;

Τέλος, πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο σας;

Το βιβλίο μου «Σταχτόνερο» θα μπορούσε να είναι ένα μυθιστόρημα για τη διαφορετική οπτική και ηθική των ανθρώπων. Η πλοκή του περιστρέφεται γύρω από το φόνο μιας νεαρής γυναίκας σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Τα δύο ορφανά παιδιά της και ο άνδρας της επιβιώνουν σε συνθήκες έντονης κριτικής από την τοπική κοινωνία, και η δημοσιογράφος που καταφθάνει για να λύσει το μυστήριο, μπλέκεται σε ένα γόρδιο δεσμό, που δεν λύνεται παρά μόνο με μαχαίρι. Μια συνηθισμένη ιστορία, που όμως γεμίζει με ασυνήθιστες πράξεις: κρυψίνοια, έρωτας, μυστικά, δόλος, μυστήριο, μέχρι την τελευταία σελίδα. Ελπίζω να είναι στις αναγνωστικές προτιμήσεις σας, μαζί με τις ευχές μου για ένα καλό καλοκαίρι!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΤΑΧΤΟΝΕΡΟ

Σε λίγο, το αυτοκίνητο του Νάσου ήταν μια κουκίδα στο βάθος του δρόμου, σε μια έρημη πόλη. Η καρδιά μου όμως είχε πάψει να είναι έρημη. Τώρα είχε γεμίσει από την παρουσία του. Μα πώς το είχα επιτρέψει να μου συμβεί; Όταν είσαι πλήρης αγάπης και λαχταράς αυτόν που λείπει, ο χρόνος είναι βάσανο, κυλά τόσο αργά που νομίζεις ότι η καρδιά θα σπάσει από την ανυπομονησία.

Ανέβηκα τις σκάλες τρέχοντας, με ένα μικρό τραγούδι να με συντροφεύει, σφηνωμένο θαρρείς στο μυαλό μου. Όσο γρήγορα ανέβαινα, τόσο νόμιζα πως ανυψωνόμουν κάπου, εκεί όπου δεν υπήρχαν Ντόνες ούτε νεκροί, παρά μόνο ζωντανοί ερωτευμένοι άνθρωποι.

Σταχτόνερο

Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Μόσχου

Εκδόσεις Bell

Τι είναι αυτό που κρατά σφραγισμένα τα στόματα στο Λίθι; Στο μικρό απομονωμένο χωριό, πίσω από τις δαντελωτές κουρτίνες των κλειστών παραθύρων, κάποιοι παρακολουθούν αμέτοχοι, θεατές ενός φονικού που άφησε πίσω του μια ρημαγμένη οικογένεια.  

Η δημοσιογράφος Ξένια Μαρίνη είναι εκείνη που θα λύσει τη σιωπηλή συμφωνία τους. Γιατί οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν. Δεν αρκεί όμως να μάθει ποιος είναι ο φονιάς. Πρέπει να μάθει γιατί το έκανε. Η Ξένια είναι αποφασισμένη να κάνει τα πάντα για να φτάσει στην κάθαρση, και το τίμημα θα είναι ακριβό.

Ευχόμαστε καλή επιτυχία!

Για το περιοδικό Human mag

Αλίνα Παπαδοπούλου & Partners

https://humanmagazine.home.blog

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s